Dinsdagmorgen om 04.30 uur stonden wij op en om 17.15 uur woensdagmiddag stapten wij onze woning voor vier weken "Amun" binnnen. We werden hartelijk begroet door de tieners en de daar aanwezige staf!
In die tussen liggende uren zijn we naar Kigali gevlogen en daarna naar Entebbe (geen idee wat Jaap Jongbloed in Ruwanda moest doen maar misschien is hij daar voor Opsporing verzocht geweest en werd Els nog herkend in het vliegtuig door enkele personen van een filmploeg van de EO die in Zuid Soedan een item gaat maken over kindsoldaten)
Alle bagage bleek ook in Oeganda aangekomen te zijn en na een hartelijke begroeting van Simon hebben we op een nauwe en donkere parkeerplaats 250 kilo bagage in een Toyotabusje gestampt inclusief 6 pasagiers!
Je ruikt het, je voelt het , je beleeft het, je bent in Afrika, het is steeds weer verwonderlijk wat dat bij ons doet!
Binnen tien minuten waren we bij Paul en Claire in ons gasthuis. Na een cola zijn we snel gaan liggen en proberen te slapen. Dat ging redelijk, het is even wennen want zelfs een laken is warm! Na een koude douche en een heerlijk ontbijt alle bagege opnieuw en beter in geladen, getankt en de banden op spanning gebracht! Rond 09.30 vetrokken we uit Entebbe voor onze reis naar Soroti. Hoe het kan weet ik niet maar altijd als ik bij Simon voorin de bus zit hebben we wel een warme ontmoeting met een plaatselijke diender die als opdracht heeft de snelheid te meten! Geen 50 maar 87 km per uur! Dat betekend gelijk.... rijbewijs inleveren! Geen discussie mogelijk! Geen denken aan dat Simon zijn rijbewijs inleverde! O nee, dacht oom agent, dan pak ik toch jou autosleuteltje uit je contactslot, warrmee ook de airco uitging! Maar ja een beetje netwerk doet wonderen en Simon belde een districtpoltiefunctionars in Soroti en om een lang verhaal kort te maken 100.000 Uganda Shilling armer ( 35 euro) en 25 minuten later vervolgden wij onze weg inclusief Simon en rijbewijs De laatse 110 km is de weg net een kermisactractie tussen de rode aarde zie je stukjes asfalt en daar waar de weg er goed uitziet zitten er kuilen in de weg waarbij je een één kuil de hele knkkervoorraad van alle inter toys verstigingen in Zeeland kan doen verdwijnen. In een stuk doorgereden, wel even een stukje kip op een stokje gekocht en heerlijk afgekloven, en dus doe je bijna 8 uur over 360 km. Ik blijf er bij dat een fiets comfortabler is !!!!!!!!!!!!
Gezelig gegeten, generator met gebruiksaanwijzing gestart (power was gone) heelijk geslapen, met de tieners ontbeten, appartement ingeruimd, geld gewisseld, boodschapjes gedaan en nu flink aan het wennen aan omgeving en temperatuur. (28 graden in de schaduw!!)
We lopen straks even naar het Aninpakin om daar de staff en vrijwillgers te begroeten en gaan daarna de thuiskomende tieners opvangen en chapati met jus en vlees eten. Chapati is een soort pannekoek!
Dit zijn onze eerste verhalen, een hartelijke groet, Joke en Bernard
Geen opmerkingen:
Een reactie posten